İçimde büyük bir sıkıntı var sebebini bilmediğim. Uzun zamandır üzerimde bir durgunluk vardı zaten... Uzun zaman dedim "Küçük Kız" öyle bir iki günlük kısa bir süre değil... Yaklaşık bir yıldır böyleyim...
Sıkıntımsa henüz yeni... Sanki insanlar bilerek atıyorlar kendilerini mutsuzluklara... Neden dünya böyle dersin "Küçük Kız"? Neden insanlar bu kadar acımasız? Anlamadığım noktaysa, insanlar girdikleri yangına tek başına da gitmiyor... Yanlarında birilerini de sürüklüyorlar... Seçimlerini yaşayamamış "Her Şeyiyle" yarım kalmış insanlarıda...
Oysa annen ne kadar çok istemişti seni... Senin gibi bir kızının olmasını... "Küçük bir kızım olsun" derdi sürekli... Seni önce bu dünyaya "O" sürükleri... Sonra seni bu şekilde bana bırakıp gitti...
Gözlerinin içine yaşadığın terkedilmişliğinin acısını, içimde hissedercesine görmemi istedi belkide... En çok sana üzülüyorum biliyormusun "Küçük Kız"... Çünkü bende gidiyorum... İşte bu yüzden sana kızım demiyorum... Annenin gidişinin seni nasıl parçalara böldüğünü biliyorum ve sadece bu yüzden, bana "BABA" dememen için sana "KIZIM" diyemiyorum...
"Gitme!" deme bana ne olur... GİTMEK ZORUNDAYIM "Küçük Kız"... Tek başıma bakamam çünkü sana... Tek başıma yetemem... Adına "SEVDA" dedim işte bu yüzden... Çünkü tek kişilik değildi bu oyun...
Annen giderken arkasından seslendim "SEVDA..." diye "Peki SEVDA ne olacak?"... Ama "O" kararlıydı "Küçük Kız", gitmek istiyordu ve "GİTTİ"... Gözlerimden anlamıştı seni öldürmek isteyeceğimi, ama yine de gitti... Arkasına bile bakmadan... Mutlu görünerek gitti...
Elveda...
